ژان سن پلي1
پزشك سالرنويي. احتمالاً فرانسوي؛ و اين مغاير با عنوان سالرنويي نيست، چون مدتي تحصيل يا تدريس در سالرنو ممكن است موجب كسب چنين عنواني شود. به هر صورت اين شخص بسيار مرموز است. ابتدا او را در ربع سوم سدهٴ دوازدهم، منظور كردهايم. او آثار طبي متعددي نوشت؛ مهمتر از همه خواص ادويهٴ مفرده2 است، كه قبلاً به قسطنطين افريقي نسبت داده ميشد؛ رسالهٴ در اعمال طب،3 دستور تغذيه،4 كه اشتباهاً به برنارد گوردوني نسبت داده شده؛ و غيره.
برنار پرونسي5
پزشك سالرنويي كه در ربع سوم سدهٴ دوازدهم در پرونس برآمد. شرحهايي بر جدولهاي طبي سالرنوس، واعمال طب بارتولوميو (نيمهٴ اول سدهٴ دوازدهم) نوشت. به تهيهٴ دارونامهٴ سادهاي اظهار علاقه كرد. شرح او بر جدولهاي طبي به عبري ترجمه شد.
ژيل كوربي6
پزشك و انسانگراي فرانسوي. در اواسط سده، در سالرنو تحصيل كرد، يكي از معلمانش پطروس موساندايي (نيمهٴ اول سدهٴ دوازدهم) بود؛ چندي در مونپليه مقيم شد. آنگاه به پاريس رفت، و در آنجا كشيش كليساي نوتردام و رئيس پزشكان دربار فيليپ اوگوستوس (پادشاه از 1180 تا 1223)، شد. در سالهاي 1220 تا 1224، درگذشت. منظومههاي طبي به شعر لاتيني نوشت؛ اين منظومهها، از آن نظر كه مجراي اصلي انتقال دانش سالرنو به پزشكان پاريسي است، داراي اهميت ويژهاي است. همچنين داراي اطلاعات گرانبهايي دربارهٴ رسوم طبي آن ايام است.
مهمترين آثارش اينهاست:
1ـ درباب بول7 (352 بيت)، چندان چيزي جز تهذيب منظوم رسالهٴ تئوفيلوس پروتوسپاتاريوس (نيمهٴ اول سدهٴ هفتم)، نيست. تأليف ژيل تا سدهٴ شانزدهم رايجترين كتاب درسي دربارهٴ قارورهبيني در غرب مسيحي بود، و گواه آن تعداد نسخههاي خطي، تحريرها، و شرحهاي آن است.